İşte bu gerçeğin ta kendisi. Asla olamayacak ve belki de olmaması gereken şey tam karşında duruyor. Biliyorsun. Ne başı var ne sonu olacak. Ne eskisi gibi ne de şu andan öte. Bunu seviyor musun? Bu acı hoşuna gidiyor mu? Bak duruyor karşında ama dokunmaya korkuyorsun. Konuştuğundan fazla susuyorsun. Ama daha da kötüsü var evlat. O da susuyor. Karşılıklı susmanın verdiği boşluktan umudun mu kaldı? Bırak artık.

Şimdi bak ona. Şimdi bak ya da sonsuza dek bakamayacağını kabul et. Şimdi öyle bir bak ki o çakmak çakmak kocaman bebek gözlerine, o kahverengi mutluluğa, gir oradan içeri. Bak bakalım ne var orada…

Sen yoksun orada… Başkasının olup olmamasının bir önemi yok. Sen yoksun orada. Gerçek bu kadar mı soğuk olur evlat? Gör işte, senin uğruna bir an bile düşünmeden hayatını feda edeceğin gözlerin arkasındaki karanlığı. O karanlıkta artık bir zamanki hayalin bile görünmez olmuş.

Karar verme vakti geldiğinde evlat ne akıl ne mantık ne duygu… Hepsini bırak bir adım öncesinde. Karar vermeye doğru yürürken bırak bütün yüklerini. Nefretini, sevgini, zayıflıklarını bırak. Aşkını bırak. Mantığını da yanına koy. Acını hissetmeyi bırak, hayallerini alma yanına. Umut… Ah o umut… Artık onsuz olmanın vakti geldi. Karar vermeye giderken yalnız ol. Sen ol. Sıyrıl her şeyden, iyi ve kötüden. Umuttan ve kırılganlıktan.

Ve o son adımda çıkart kalbini yerinden. Koy masaya. Bırak o senden ayrı atsın. Çünkü senden ayrı atınca ondan da ayrı atacak. Karar vermek için ne bir duygu ne bir düşünce kalacak seninle. Karar verirken sadece “O” olacak bir de sen.

Karar verme vakti geldiğinde… İşte o anda, işte tam da o sırada. Son kez bak o gözlere. Tekrar hatırlamak için değil. O gözlerin ötesinde bir hayata başlamak için. O gözleri unutmak için bak. Öyle bir bak ki o gözler bir daha karşına çıkamasın. Sonra O’na bak. Masumiyetine, aşkına, imkansızlığına ve umuduna bak. Sonra son kez umutsuzluğunun vücuduna, umutsuzluğunun gözüne, umutsuzluğunun o meleklerden bir parça, ay ışığını adından öte içinde taşıyan yüzüne bak.

Kararını verdin mi evlat? O zaman dile getir. Ona değil kendine konuş. Kendine söyle kararını. Kendini inandır. Bırak ki; onun hayatını sensiz, senin hayatını onsuz bir anlama sürükle.

Bak ona ve söyle kendine:

“Güle güle. Artık ben başka bir şarkının notasına gidiyorum. Bu nakarat artık bensiz olacak. Seni ölesiye seviyorum ve senin sevgin için bir mum yakıp kalbime dikiyorum.
Hoşcakal…”

8 Nisan 2012, Istanbul

“İşkencenin en kötüsü, yasayla yapılanıdır”

Bacon

http://bokslog.blogspot.com/